[BB BooK] GD part 1-1

posted on 25 Feb 2009 18:26 by baicha-cafae in 04-BigBang--BooK

세상에 너를 소리쳐!
<< Shouting to you in the world >>

ตามล่าความฝัน, ความท้าทายของ BIGBANG ใน 13140 งาน

Composed :: BIGBANG
All translation :: Cute*JJ @ bigbangthailand

G-DRAGON

ความสามารถและทักษะมันต่างกัน
[G-dragon สัญชาตญาณผู้รังสรรค์]

"อย่าทำอะไรแค่พอเหมาะพอดี
ไม่ว่าจะเรื่องเรียน, ความฝัน หรือความรัก
ถ้าไม่กล้าเผชิญกับความหวาดกลัวในความล้มเหลวและหมดหวัง
ก็เหมือนกับไม่รักษามารยาทขั้นต่ำของความเป็นวัยรุ่น
ถึงจะล้มก็ไม่เป็นไร พวกเรายังเป็นแค่เด็ก~"

บทที่ 1 :: การมีความสามารถ คือสิ่งเดียวที่ยังคงอยากมีมากขึ้นอีกนิด

# ดนตรีดีๆ เป็นตัวแทนของผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลย

ดนตรีดีๆ เป็นตัวแทนของผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลย

ผมจะรู้สึกดีถ้าได้ทำอะไรจริงจัง เวลาไปสนุกกับเพื่อนๆ ก็จะสนุกบ้าคลั่งกับมันให้ถึงที่สุด เวลาทำงาน เซลล์แต่ละเซลล์ในร่างกายของผมจะให้ความสนใจกับมันอย่างเต็มที่ พอทำไม่ได้ก็นอน นอนให้เหมือนหมีจำศีล 2 เดือนไปเลย เนี่ยแหล่ะสไตล์ของผม

ไม่ว่าเรื่องอะไร ผมจะเกลียดการทำอะไรเล่นๆ ไม่จริงจัง หรือการล้อเล่นแบบไม่รู้จะสื่ออะไร ผมมักจะถูกเข้าใจผิดบ่อยๆ ว่า "นายมันไร้ความเคารพ ทำตัวโง่ๆ หน้าตาไม่รับแขก" หรืออะไรทำนองนั้น แต่มันเป็นธรรมชาติของผมที่ทิ้งไม่ได้นะ แม้ว่ามันจะยากยังไง ถึงผมอยากจะบอกกับคนที่รู้สึกไม่สบายใจว่า 'ไม่ใช่นะครับ' ให้ตายแค่ไหน ท่าทางของผมที่สื่อความคิดออกมากลับรู้สึกได้ถึงภาพของ 'คนโหดร้าย' ตลอด

บางคนก็มีความฝันแบบเด็กๆ ส่วนบางคนก็มีความฝันที่น่าขันและเต็มไปด้วยความกังวลว่าตัวเองจะเป็นอย่างไร แต่สำหรับผม ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจให้หัวใจและร่างกายของผม และทำให้ผมมีลมหายใจ เวทีสุดวิเศษทำให้หัวใจผมยังคงเต้นอยู่ตลอดเวลา ถ้าหากผมไม่ได้เลือกเดินในสายดนตรี แล้วผมจะทำอะไรหน่ะหรือ? ผมเองคงไม่สามารถหาคำตอบให้กับคำถามนี้ได้เหมือนกัน

ตอนที่ผมเป็นเด็กฝึกหัด ตั้งแต่ BIGBANG ยังไม่มีชื่อวง มีเพื่อนๆ ที่มาออดิชันรวมกับผมแล้วจำนวน 6 คน หลังออดิชันครั้งสุดท้ายจบลง ตอนนี้ก็เหลือสมาชิก 5 คน แต่ในตอนนั้นไม่มีใครรู้เลยว่ากลุ่มที่จะสร้างขึ้นนั้นมีสองคนหรือสามคน เพราะว่ามันเป็นการแข่งขันเพื่อการอยู่รอดที่จะต้องมีใครซักคนถูกคัดออกหลังจากผลของการเทสต์ออกมา ตอนนั้นจึงเป็นช่วงเวลาบีบคั้นที่ผมต้องทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเป็นคนที่จา กไป

ผมเป็นเด็กฝึกหัดมา 6 ปีซึ่งนานกว่าคนอื่นๆ แต่เวลาก็เป็นแค่พันธะ ไม่ใช่ข้อได้เปรียบเลย ผมรู้ดีว่าด้วยอุปนิสัยของประธานยางฮยอนซอก หากความสามารถไม่เป็นที่ยอมรับ ไม่ว่าจะฝึกมาแล้ว 6 ปี หรือ 60 ปีก็อาจถูกคัดออกได้เช่นเดียวกัน ผมกับยองเบ(แทยัง) จึงใช้ชีวิตบนความตื่นเต้นและเป็นกังวลมากกว่าคนอื่นๆ

ผมใช้เวลา 12 ชั่วโมงในหนึ่งวันไปกับการเต้น, ร้องเพลง, weight training, ได้รับการฝึกภาษาต่างประเทศเพิ่มประมาณ 2 ภาษา รวมบทเรียนกว่า 8 บทที่ร้องบอกถึงขีดจำกัดของร่างกาย กำลังกายของสมาชิกในวงเริ่มถูกกระตุ้นเหมือนกับแมวที่พองขน

ผมอยู่ในตำแหน่งของผู้นำ แม้ว่ามันจะเป็นทางแห่งการอยู่รอดอย่างไร แต่ผมก็ไม่อยากจะปล่อยมือของเพื่อนๆ ที่ร่วมหัวเราะและร้องไห้ไปกับผมในช่วงเวลาอันยาวนานนั้นเพียงเพราะเหตุผลอย่างหนึ่งที่ว่า 'เพลงดีๆ' .. ไม่สิ ผมไม่สามารถปล่อยมือได้เลยมากกว่า เพราะว่าหากไม่มีผู้ที่ล้มเหลวหนึ่งคน พวกเราทั้ง 6 ก็จะได้ 'สิ่งๆ นั้น' ที่พวกเราต้องการทุกคน และพวกเราก็จะก้าวไปใน 'ที่แห่งนั้น' ที่พวกเราอยากจะไปด้วยกัน

แต่ว่า ความสามารถส่วนตัว, คาแรคเตอร์และความพยายามที่แตกต่างของพวกเราทั้ง 6 คนทำให้มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพายเรือลำเล็กๆ นี้ไปให้ถึงฝั่ง ไม่มีพื้นที่ว่างพอที่จะยินยอมอย่างใจดีให้กับความตกต่ำลงของแต่ละคน สมาชิกทุกคนเข้าใจความจริงนี้ดีแต่ว่า 'ความพยายามอย่างหนัก' ยังคงเป็นเพียงพื้นฐาน แต่ถ้าหาก 'ทำได้ไม่ดี' ทุกๆ คนก็รู้ถึงความโหดร้ายที่จะไม่สามารถอยู่ในเรือลำเดียวด้วยกันได้แน่นอน

Credit :: Cute*JJ @ bigbangthailand

LiTTlE WhiTe BeaR [ใบชา]