Baicha's rainbow

세상에 너를 소리쳐!
<< Shouting to you in the world >>

ตามล่าความฝัน, ความท้าทายของ BIGBANG ใน 13140 งาน

Composed :: BIGBANG
All translation :: Cute*JJ @ bigbangthailand

G-DRAGON

ความสามารถและทักษะมันต่างกัน
[G-dragon สัญชาตญาณผู้รังสรรค์]

"อย่าทำอะไรแค่พอเหมาะพอดี
ไม่ว่าจะเรื่องเรียน, ความฝัน หรือความรัก
ถ้าไม่กล้าเผชิญกับความหวาดกลัวในความล้มเหลวและหมดหวัง
ก็เหมือนกับไม่รักษามารยาทขั้นต่ำของความเป็นวัยรุ่น
ถึงจะล้มก็ไม่เป็นไร พวกเรายังเป็นแค่เด็ก~"

บทที่ 1 :: การมีความสามารถ คือสิ่งเดียวที่ยังคงอยากมีมากขึ้นอีกนิด

# ดนตรีดีๆ เป็นตัวแทนของผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลย >>> CLICK~!
# ในความสับสนของตำแหน่งหัวหน้าวง 

ในความสับสนของตำแหน่งหัวหน้าวง

พวกเรามีจุดมุ่งหมายของชีวิตในอายุที่รวดเร็วเกินวัยกว่าเพื่อนคนอื่นๆ เวลาที่เพื่อนๆ กำลังท่องจำคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่โรงเรียน พวกเราก็ต้องจำตำแหน่งการเต้นและท่อน rap ในเพลง, เวลาที่เพื่อนๆ เล่นกีฬาเหงื่อโชกในโรงพละ พวกเราก็ต้องเรียนเต้นจนหอบในห้องซ้อม เวลาที่เพื่อนๆ สอบเสร็จและตะโกนร้องด้วยความดีใจ พวกเราก็กำลังเดินทางไปยังห้องซ้อมที่กำลังรอพวกเราอยู่พร้อมกับข้อสอบอีกอัน เวลาที่เพื่อนๆ ได้หยุดปิดเทอมและมีเวลานอนดึก แต่ปิดเทอมของพวกเราคือการต้องตื่นให้เช้ากว่าเดิม และต้องฝึกให้มากกว่าเดิม เป็นสิ่งที่เราจำเป็นต้องทำในแต่ละวัน

เพื่อนๆ จะได้ยินเสียงบ่นของแม่ตั้งแต่เช้าว่า 'มากินข้าวได้แล้ว' แต่พวกเราจะได้เจอกับแม่พร้อมกับรอยยิ้มสดใสเจือความกังวลเพียงแค่เดือนละครั้ง ภาพของแม่ที่เดินหันหลังจากไปทำให้น้ำตาไหล ในเส้นทางที่แตกต่างจากคนอื่นๆ ถ้าเดินออกจากตรงนี้ พวกเราก็ไม่มีที่อื่นให้อยู่หรือไป

ถ้าคุณได้ดู < Real Documentary Bigbang > คุณจะเห็นภาพที่ผมกดดันเพื่อนๆ อยู่บ่อยๆ

"ถ้าทำแบบนั้นเป็นร้อยๆ ครั้งร่างกายก็ไม่ชินหรอก เพราะอย่างนั้นไม่ว่ายังไงก็ต้องฝึก!"
"ล้มเข่ากระแทกครั้งนึงมันจะตายหรอไง? เตรียมตัวให้ดีแล้วก็หมุนให้มันมีพลัง มันไม่ได้เจ็บขนาดนั้นหรอกน่า!"
"เวลาฉันพูดอะไรก็ฟังหน่อยไม่ได้หรอไง?"
"ทำอย่างนั้นไม่ได้ เหลือเวลาแค่วันเดียวพวกนายยังไปนอนอยู่ที่ไหนอีก?"

ในตอนนั้นก็เริ่มมีการปล่อย < Real Documentary Bigbang > ลงใน Internet เพราะคำพูดแรงๆ ของผมที่มีต่อสมาชิกในวง ทำให้ผมมีชื่อเล่นเพิ่มขึ้นอย่าง 'ควอนＧรัล', 'จียงกระดาษทราย', 'จียงจอมบึ้ง' ออกมาด้วย

เดือนมิถุนายนปี 2006 ก่อนเข้ารับการทดสอบครั้งสุดท้าย พวกเราจะมีการเทสต์แบบจริงจังโดยการเป็น Back dancer ให้กับพี่ Se7en ในคอนเสิร์ต พวกเราต้องแสดง Team work ที่ดีที่สุดและความสามารถที่ได้ฝึกมาอย่างหนักในตอนนั้นบนเวทีที่จะเป็นการตัดสินผู้ถูกคัดออกครั้งสุดท้าย พี่ Se7en ก็กังวลกับพวกเราเหมือนกัน ผมเองก็ตื่นเต้นแล้วก็เป็นกังวลนู่นนี่แบบไม่มีเหตุผล

จนในที่สุดก็เริ่มซ้อมใหญ่ ในตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่พวกเราทั้ง 6 คนได้ยืนบนเวทีใหญ่ขนาดนั้น มันเป็นการซ้อมใหญ่ครั้งเดียวพวกเราจึงต้องทำตัวให้คุ้นเคยกับตำแหน่งบนเวทีและเต้นให้ออกมาดีที่สุด แต่ทว่าตอนที่ยองเบกระโดดตีลังกา เขาก็พลาดเสียหลักล้มลง แค่ความผิดพลาดก็แย่พอแล้ว ปัญหาใหญ่คือเขายังบาดเจ็บที่มือด้วย พวกเราในตอนนั้นสับสนกันมากจนไม่รู้จะทำยังไง ยองเบที่เป็นคนเจ็บเองก็กังวลเหมือนกัน แต่ว่าถ้าต้องเปลี่ยนตำแหน่งการยืนใหม่ทั้งหมดเพราะอาการบาดเจ็บของยองเบ ทุกอย่างก็จะพัง

ส่วนยองเบก็ไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาให้เห็น แล้วก็ยังบอกกับเพื่อนๆ ว่า 'ไม่เป็นไร' เพื่อให้ทุกคนไม่เป็นกังวล แต่เลือดออกที่มือมันก็ต้องเจ็บอยู่แล้ว เขาแสร้งทำเป็นใจเย็นแค่นั้น พวกเราเริ่มกลับสู่สภาพปกติอีกครั้งแล้วก็ซ้อมต่อจนจบเพลง แต่ว่าหลังลงเวทีมาจากการซ้อม ผมก็เริ่มอัดใส่เพื่อนในวงเรื่องความผิดพลาดที่เกิดขึ้นทันที

"ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่พวกนายทำอะไรกันอยู่? ถ้าฉันไม่ตะโกนเรียก พวกนายก็จะยืนอยู่อย่างนั้นต่อไปใช่มั้ย? ยองเบล้มแล้วก็ลุกขึ้นได้แล้ว พวกนายยังยืนนิ่งทำท่าแบบ 'โอ๊ะ! ทำยังไงดี?' อยู่อย่างงั้นหรอ? ถ้าเขาล้มตอนแสดงจริงๆ แล้วพวกนายจะทำยังไง?" มันเหมือนนิสัยไปแล้ว คำพูดที่เจ็บปวดหลุดออกจากปากผมมากมาย
"ตอนนี้มันของจริงแล้ว ของจริง! แสดงฝีมือจริงๆ ออกมาหน่อยสิ"
จนถึงเวลาต้องขึ้นแสดงบนเวที เสียงของผมก็ยังดังไม่หยุด
"เอ้า! อยู่ในที่ของตัวเอง ใส่อารมณ์เข้าไป! เวลาเต้นอยู่ก็ให้ดูตำแหน่งคนข้างๆ ด้วยนะ"

จนถึงตอนนี้ ผมลองมาคิดดูอีกทีว่าผมก็ได้ให้กำลังใจและก็ทำให้เพื่อนๆ ที่ตื่นเต้นใจเย็นลงได้ แต่ว่าในตอนนั้น ผมเองก็ภาวนาไว้ว่าไม่อยากให้มีใครซักคนต้องถูกคัดออกเลยจริงๆ

.

.

.

Credit :: Cute*JJ @ bigbangthailand

LiTTlE WhiTe BeaR [ใบชา]