Baicha's rainbow

 

세상에 너를 소리쳐!
<< Shouting to you in the world >>

ตามล่าความฝัน, ความท้าทายของ BIGBANG ใน 13140 งาน

 

Composed :: BIGBANG
All translation :: Cute*JJ @ bigbangthailand

 

 

G-DRAGON

 

ความสามารถและทักษะมันต่างกัน
[G-dragon สัญชาตญาณผู้รังสรรค์]

"อย่าทำอะไรแค่พอเหมาะพอดี
ไม่ว่าจะเรื่องเรียน, ความฝัน หรือความรัก
ถ้าไม่กล้าเผชิญกับความหวาดกลัวในความล้มเหลวและหมดหวัง
ก็เหมือนกับไม่รักษามารยาทขั้นต่ำของความเป็นวัยรุ่น
ถึงจะล้มก็ไม่เป็นไร พวกเรายังเป็นแค่เด็ก~"

 

 

บทที่ 1 :: การมีความสามารถ คือสิ่งเดียวที่ยังคงอยากมีมากขึ้นอีกนิด

# ดนตรีดีๆ เป็นตัวแทนของผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลย >>> CLICK~!
# ในความสับสนของตำแหน่งหัวหน้าวง >>> CLICK~!
# Little Loola ก่อนเข้ามาเป็นเด็กฝึกหัดใน YG >>> CLICK~!
# มันเป็นเรื่องโง่ยิ่งกว่าความล้มเหลวที่จะไม่พยายามและหวาดกลัวต่อมัน >>> CLICK~!
# BIGBANG มากับความสามารถ? ไม่ใช่ ความพยายามต่างหาก! >>> CLICK~!

บทที่ 2 :: พยายามแล้วมีความสุข, มีความสุขแล้วพยายาม... , วิถีปลดปล่อยตัวผม

# เพราะว่าเริ่มต้นเร็วกว่าคนอื่นก็เลยต้องทำให้ดีกว่า 

 

 

เพราะว่าเริ่มต้นเร็วกว่าคนอื่นก็เลยต้องทำให้ดีกว่า

 

ถึงแม้ว่าจะเป็น BIGBANG ที่เวลายืนอยู่บนเวทีแล้วจะรู้สึกเหมือนกับมีโลกทั้งใบและไร้ความหวาดกลัวก็ตาม แต่สมาชิกในวงรวมผมด้วยก็ไม่มีความเป็นกันเองเลยจริงๆก็เลยทำให้บางทีก็เข้าใจผิดกัน แม้ว่าจะพยายามอธิบายแต่ว่าถ้ายังไม่มีความเข้าใจกันแบบนี้ หนทางที่พวกเรากำลังเดินไปก็คงอีกยาวไกล

 

สมาชิกวง BIGBANG ทุกคนเรียนรู้ชีวิตของการเป็นเด็กฝึกหัดมาด้วยกัน ยิ่งกว่าการอยู่บนเวทีต่อหน้าคนมากมาย คนขี้ขลาดก็จะหวาดกลัวคนแปลกหน้าเพียงแค่คนเดียว บางครั้งผมเองก็อายจนหน้าแดงเวลาที่ต้องเจอแฟนๆ ไม่เหมือนกับแดซองที่เป็นที่รู้จักและก็นิสัยดี ทุกครั้งที่ออกรายการวาไรตี้ทีไรก็จะแสดงความสดใสเสมอๆ

 

ดังนั้นแล้วถ้านับสิ่งที่ขาดแคลนสำหรับการเป็น BIGBANG ของผมคือการพูดผูกมิตร ก่อนเดบิวต์แค่ประโยคสั้นๆ ธรรมดา อย่าง "ทานข้าวหรือยังครับ?" ผมยังพูดออกมาไม่ได้เลย ใจของผมก็อยากจะพูดออกมาจริงๆ หลายคำ อย่างเช่น "รุ่นพี่ครับ อัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จมากเลยนะครับ" หรือไม่ก็ "ผู้กำกับครับ พวกเราไม่ได้เรื่องแบบนี้คงเหนื่อยมากใช่มั้ยครับ?" แต่ว่าเวลายืนอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ แล้วปากของผมจะไม่ยอมอ้าเลย ถ้าผมทักทายคนอื่นเพียงแค่ว่า "สวัสดีครับ!" ผมก็ไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องอะไรต่อแล้ว

 

การกล่าวกับตัวเองว่า 'ทำได้แน่ๆ' แล้วสุดท้ายก็ทำไม่ได้ด้วยตัวเอง มันก็เหมือนไม่ได้ทำตามที่พูด ด้วยความคิดแบบนั้นทำให้ผมรู้ว่าอะไรๆก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง หากกลิ้งก้อนหิมะขนาดเท่ากำปั้นให้ใหญ่ขึ้นก็สามารถสร้างเป็นตุ๊กตาหิมะได้ เพราะฉะนั้นไม่ว่ายังไงก็ต้องเริ่มดูสักครั้ง อะไรๆมันก็ยากแค่ตอนแรก ไม่ว่าจะเป็นทักษะหรือธรรมชาติของคนก็ต้องพยายามเพื่อให้พัฒนายิ่งขึ้น

 

'ก่อนจะเป็นศิลปิน เป็นคนให้ได้ก่อน' นี่เป็นคำพูดเพื่อนำทางให้กับเด็กฝึกหัดของ YG ถึงจะร้องเพลงเก่งก็จริง แต่จะเป็นศิลปินที่ได้รับการเคารพและยอมรับได้หรือเปล่า? ถ้าเป็นคนที่ไม่สนใจวิธีการอะไรๆเลยแล้วคนอื่นเค้าจะให้ความรักหรอ? คนที่ไม่รู้จักทำความรู้จักกับคนอื่นหรือมีความรู้สึกซาบซึ้งต่ออะไรๆจะสามารถเขียนเนื้อเพลงเพราะๆออกมาได้หรอ? ดูเหมือนมันจะเป็นปัญหาที่ผมต้องคิดอยู่ลึกๆ

 

พวกเรารู้ดีครับ เพราะเริ่มต้นก่อนคนอื่น ตอนนี้ก็เลยได้รับการยอมรับที่ไม่ค่อยสมควรจะได้รับนัก แต่ว่าพวกเราก็ต้องรู้จักถ่อมตัว และถ้าไม่รู้จักพัฒนาตัวเอง ไม่นานก็อาจจะถอยหลังก็ได้

 

ตอนแรกที่เข้ามาเป็นเด็กฝึกหัด ผมต้องยับยั้งชั่งใจต่อเสื้อผ้าหรือสิ่งที่อยากได้ ผมเคยไปคอนเสิร์ตด้วยรถไฟฟ้าหรือไม่ก็รถประจำทางด้วยครับ ถ้าพวกพี่ๆเหนื่อยกัน ผมก็บอกว่าไม่ต้องช่วยผม เดี๋ยวจะวิ่งไปเอง ผมเคยต้องค้นหาสิ่งที่ผมสามารถทำได้ด้วยร่างกายของเด็กขนาดนั้น

 

ตอนนี้ก็ยังคงไม่แตกต่าง แม้ว่าผมจะเป็น BIGBANG แล้วก็ไม่ใช่ว่าผมจะเปลี่ยนไป แม้ว่าจะได้ขึ้นในรถตู้ตามต้องการ พี่ผู้จัดการและพี่ๆทีมงานก็คอยช่วยเหลือพวกเรา ได้ใส่เสื้อผ้าที่ดีๆกว่าคนอื่นๆก็แค่นั้น พวกเรารู้ดีว่าอะไรๆคงเป็นไปไม่ได้ถ้าหากลืมความเป็นตัวของเราเอง การได้อับดับ 1 บนชาร์ตเพลงไม่ว่าจะเป็นเพลงโปรโมทหรือยอดขายอัลบั้มก็เป็นเหมือนโบนัสอย่างหนึ่งที่แถมมากับ 'การที่พวกเราพยายาม' ไม่ว่านานแค่ไหน พวกเราก็ยังคงเป็นเด็กฝึกหัดอยู่เสมอ

 

 

.

.

.

 

Credit :: Cute*JJ @ bigbangthailand

LiTTlE WhiTe BeaR [ใบชา]